bütün şeirlər
XXXİİ

Bir nigaran çiçəyəm qışın orta yerində

Bahara ümidlərim soluxur ləçək- ləcək

Bir quş ötür hardasa yorgun nəğmələrində

Hecalayir adımı "gözlə gələcəm çiçək..."

Neçə gecədir saydım neçə gündü ötürdüm

Yanlış düsdü rənglərim qaralara boyandım

Hardasa səksəkədə qaldı bütün həvəsim

Qış yuxusuydumu bu.. yatdım, yatdım oyandım

Oyandım gördüm gedib torpağından köklərim

Oyandım gördüm yoxdu günəş bathabatdadı

Bir vaxt ləçəklərimdə arı dolandırardım

Yeqin o da unudub bu çiçəyi bu dadı

Agacın xəzanına, otların samanına

Həsrət dedim şeirdə, mənimki züllüm idi

Bir çiçəyin torpaqdan qopammadan solmağı

Bir az ayriliq idi.. ən çox da ölüm idi

Son sözü yağış dedi ləçəyimdən süzülüb

Bu torpaq sənlik deyil dön göylərə kəpənək

Nə qədər ki ömrün var üç gün ya da bir saat

Azad yaşa qurd quşa yem olma narın çiçək

Qoşulub küləklərə uçdum həmin gecədən

Bir işıgin başına dolandım ürkək ürkək

Ele bildim həyat var o torpaqdan uzaqda

Heç demə ölməliymiş həm kəpənək, həm çiçək

Kimdə qalsa xatirəm al əlvan xatırlayın

Deyin sarısı vardı qarasının içində

Deyin torpaqdan qaçıb isiqda yanan çiçək

Nələr saxlayıb Nələr yarasının içində